nicaragua

Nicaragua 1995 |1996 | 2019

Ooit aangestoken door de revolutie aldaar wilde ik dit land leren kennen. De eerste twee keer, in 1995 en 1996, bezocht ik vele ontwikkelingsprojecten, waardoor ik het armste deel van de bevolking ontmoette. 

Veel jongeren, die ik sprak in die tijd, droomden van een betere toekomst. Ik verbaasde mij iedere keer weer over hun enthousiasme op scholen en bij diverse projecten waar ik foto’s maakte. Er waren echter vele mensen in dit armste land van Latijns-Amerika die die toekomst niet hadden. De lijmsnuivende kinderen, kinderen die op jonge leeftijd hard moesten werken en mensen zonder werk in arme buurten, die op allerlei manieren hun eten bij elkaar scharrelden. Toen ik opnieuw het land bezocht in 2019 heerste er een grimmige sfeer. De revolutionair van toen was dictator geworden. De rijke klasse was rijker en de armen waren er nog net zo slecht aan toe als de eerdere keren dat ik het land bezocht. De vrolijkheid die ik eerder tegenkwam was verdwenen en mensen durfden niet meer openlijk te dromen over een betere toekomst. De behulpzaamheid van de mensen was echter gelijk gebleven. Ik werd in bescherming genomen als dat nodig was en op gevaren gewezen. Ook was ik regelmatig welkom bij mensen thuis en werd ik uitgenodigd om mee te eten, hoe arm ze ook waren.